Najpewniej z dokumentów: atestu hutniczego (świadectwa odbioru wg EN 10204) albo cechowania na wyrobie. Bez dokumentów gatunek ustala się badaniem składu chemicznego - najczęściej spektrometrem stacjonarnym lub przenośnym analizatorem XRF - uzupełnionym o pomiar twardości. Próba iskrowa na szlifierce pozwala doświadczonemu praktykowi jedynie zgrubnie odróżnić grupy stali, nie konkretny gatunek.

Wizualnie się nie da - oba gatunki wyglądają identycznie. Różnica siedzi w składzie: 316 (1.4401) zawiera 2-2,5% molibdenu, którego 304 (1.4301) praktycznie nie ma, dzięki czemu lepiej znosi chlorki i środowiska kwaśne. Rozstrzyga analiza spektrometryczna lub atest; magnes nie pomoże, bo oba są austenityczne.

Stal 1.4301 (304) ma strukturę austenityczną, więc w stanie przesyconym jest praktycznie niemagnetyczna - lekkie przyciąganie magnesu może się pojawić po zgniocie na zimno, np. na krawędziach ciętych czy gietych. Oznaczenie A2 na śrubach i nakrętkach odpowiada właśnie tej grupie gatunków, a A4 - gatunkowi 316 z molibdenem.

Granicą jest zawartość węgla: żeliwo ma go powyżej 2,11%, stal mniej. W praktyce żeliwo jest tworzywem odlewniczym - świetnie tłumi drgania i dobrze znosi ściskanie, ale jest kruche i trudno spawalne. Stal jest plastyczna, spawalna i lepiej pracuje na rozciąganie, dlatego trafia na konstrukcje, wały i blachy, a żeliwo na korpusy, płyty i elementy maszyn.

Po wyglądzie - nie sposób. S235 ma gwarantowaną granicę plastyczności min. 235 MPa, a S355 - 355 MPa; przy tej samej geometrii S355 przenosi wyraźnie większe obciążenia. Rozróżnienie umożliwia atest, cechowanie na wyrobie albo badanie: pomiar twardości daje orientację (S355 zwykle ok. 160 HB wobec ok. 120 HB dla S235), a pewność - próba rozciągania.

Najczęściej spotykany podział to stale niestopowe (węglowe), stopowe i nierdzewne (odporne na korozję). W praktyce inżynierskiej równie ważny jest podział według zastosowania: konstrukcyjne, narzędziowe i specjalne - i właśnie w takich przekrojach opisujemy gatunki w naszych działach.